๐™ฝ๐š’: ๐™ฒ๐š‘๐šŠ๐š›๐š–๐š’๐šŽ ๐™ฟ. ๐™บ๐šŠ๐š๐šž๐šœ๐šŠ๐š•๐šŽ
๐š‚๐šŽ๐šŒ๐š˜๐š—๐š๐šŠ๐š›๐šข ๐š‚๐šŒ๐š‘๐š˜๐š˜๐š• ๐šƒ๐šŽ๐šŠ๐šŒ๐š‘๐šŽ๐š› ๐™ธ๐™ธ
๐™ป๐š•๐šŠ๐š–๐šŽ๐š›๐šŠ ๐™ฝ๐šŠ๐š๐š’๐š˜๐š—๐šŠ๐š• ๐™ท๐š’๐š๐š‘ ๐š‚๐šŒ๐š‘๐š˜๐š˜๐š•
๐™ณ๐š’๐š—๐šŠ๐š๐šŠ๐š ๐™ธ๐šœ๐š•๐šŠ๐š—๐š๐šœ ๐™ณ๐š’๐šŸ๐š’๐šœ๐š’๐š˜๐š—

โ€œ๐˜ฝ๐™ช๐™๐™–๐™ฎโ€, ๐™ž๐™จ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™จ๐™–๐™ก๐™ž๐™ฉ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™ฉ๐™ช๐™ข๐™ช๐™ฉ๐™ช๐™ ๐™ค๐™ฎ ๐™จ๐™– ๐™ ๐™–๐™ž๐™จ๐™–-๐™ž๐™จ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™ ๐™–๐™ก๐™ค๐™ค๐™— ๐™ฃ๐™œ ๐™‹๐™–๐™ฃ๐™œ๐™ž๐™ฃ๐™ค๐™ค๐™ฃ ๐™ฅ๐™–๐™ง๐™– ๐™ข๐™–๐™œ๐™–๐™ฌ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™ข๐™–๐™ ๐™ž๐™ฅ๐™–๐™œ๐™จ๐™–๐™ฅ๐™–๐™ก๐™–๐™ง๐™–๐™ฃ ๐™–๐™ฉ ๐™ข๐™–๐™ข๐™ช๐™๐™–๐™ฎ ๐™ฃ๐™œ ๐™ฉ๐™–๐™ค ๐™จ๐™– ๐™ข๐™ช๐™ฃ๐™™๐™ค๐™ฃ๐™œ ๐™ž๐™—๐™–๐™—๐™–๐™ฌ. ๐™ˆ๐™–๐™–๐™–๐™ง๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™™๐™ž ๐™ข๐™–๐™ฉ๐™–๐™ง๐™ค๐™  ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™ข๐™–๐™ก๐™–๐™ก๐™ž๐™ข ๐™ฃ๐™– ๐™ ๐™–๐™๐™ช๐™ก๐™ช๐™œ๐™–๐™ฃ ๐™ฃ๐™ž๐™ฉ๐™ค ๐™ฃ๐™œ๐™ช๐™ฃ๐™ž๐™ฉ ๐™ž๐™ฉ๐™ค ๐™–๐™ฎ ๐™ข๐™–๐™–๐™–๐™ง๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™ž๐™๐™–๐™ข๐™—๐™ž๐™ฃ๐™œ ๐™จ๐™– ๐™ž๐™จ๐™–๐™ฃ๐™œ ๐™Ÿ๐™š๐™š๐™ฅ๐™ฃ๐™š๐™ฎ.

Ang buhay ng tao ay parang pagmamaneho ng isang jeepney, ikaw ang driver. Sa pagmamaneho mo ng sarili mong buhay, may sasakay at may bababa. Sila ang mga taong dumating sa buhay mo at sa mga taong ito, may iba na biglang mawawala. Ngunit tandaan na ang bawat pasahero na sasakay sa buhay mo ay may ibibigay sa iyo bago bumaba, iyon ay ang pamasahe. May iba na hindi tama ang bayad, may iba na subra ang ibibigay.

Sa buhay mo, ang pamasaheng ito ay ang mga di malilimutang ambag ng mga taong nakapaligid, ang mga alaalang pareho ninyong pinagsaluhan sa isang partikular na araw ng byahe ng buhay mo. May mga alaalang masasaya, maliligaya, malulungkot, masasakit at iba pa na ikaw lang ang nakakaalam. Ang mga pasaherong di mo malilimutan o mahirap kalimutan ay yung nagbayad ng kulang, yung nakipag-away sa iyo dahil nanghihingi ng sukli na siya namang nakalimutan mo kung nagbayad na ba talaga o hindi pa at nagsabi ng โ€œkeep the changeโ€.

Bilang isang tagapagmaneho ng buhay mo, wala kang kontrol kung kailan aalis ang mga taong pumasok sa buhay mo. Ang tungkulin mo lang ay ang magmaneho patungo sa tamang destinasyon na dapat mong puntahan. Ang mga taong nakapaligid sayo ay bababa sa kalagitnaan ng byahe mo hihinto kung saan ka dapat huminto.

Sa lahat ng mga taong dumating sa buhay mo, may iilan na tumatak sa puso at isip mo. Sila โ€˜yung mga taong nakasama mo nang matagal, nakaalitan, nakasama mo sa hirap at kagipitan, kalungkutan at kasiyahan, mga taong dumamay at hindi ka kalian man iniwan, mga taong nagbigay sa iyo ng pasakit, nagpaluha sayo, nagbigay ng sakit ng tiyan sa subrang kasiyahan at iba pa. Gayunpaman, ang pinakamahalaga ay ang katotohanang bawat taong sumakay o sumabay sa byahe ng buhay mo ay may naging ambag sayo na siyang humulma at patuloy na humuhulma sa kabuuan ng iyong pagkatao.

Ang dapat mo lang isipin ay kung paano mo pahahalagahan at gagamitin ang lahat ng binigay ng mga pasahero mo sa iyo bago sila bumaba. Ang mga ala-alang masasakit na naiwan sa iyo ng mga taong nasa paligid mo ay magpapatatag sa iyo at magbibigay ng karagdagang kaalaman sa buhay kung paano mo malalampasan ang mga pagsubok at kung paano mo maiiwasan ang mga paparating na dagok na handang magpalugmok sa iyo. Ang mga masasayang alaala naman ang magpapaalala sa iyo sa kagandahan ng buhay at kabutihang dulot ng mga taong minsan mong tinanggap at naging bahagi ng iyong pakikipagsapalaran dito sa mundong ibabaw.

Kahit na ang mga pasahero ay isa-isang bumaba sa buhay mo, may naiwan naman silang tatak na magagamit mo para mapaandar mong muli ang buhay mo at para makapagpatuloy ka sa susunod na byahe kinabukasan na kasabay ang ibang tao tungo sa isang panibagong paroroonan.

Sa madaling sabi, kung ang isang jeepney na dumaraan sa tamang kalsada ay nakarating nang maayos sa tamang paroroonan, gayundin ang tao sapagkat kung magiging maayos lang ang pagmamaneho mo ng buhay at kung tatahakin mo lamang ang tamang landas, tiyak na makakamtan mo iyong minimithi at maaabot mo ang destinasyong minsang naglaro sa iyong isipan.

Ikaw, paano mo ba minamaneho ang buhay mo? Paano mo ba ginamit ang mga barya-baryang naiwan ng mga taong naging bahagi ng buhay mo? Kung ano man ang sagot, ikaw lang ang nakakaalam.

โ– โ–‚ โ–„ โ–… โ–† โ–‡ โ–ˆ END โ–ˆ โ–‡ โ–† โ–… โ–„ โ–‚ โ–

NB. ๐‘ป๐’‰๐’Š๐’” ๐’‘๐’‚๐’ˆ๐’† ๐’Š๐’๐’—๐’Š๐’•๐’†๐’” ๐’‚๐’๐’ ๐’•๐’†๐’‚๐’„๐’‰๐’Š๐’๐’ˆ, ๐’๐’๐’-๐’•๐’†๐’‚๐’„๐’‰๐’Š๐’๐’ˆ ๐’‘๐’†๐’“๐’”๐’๐’๐’๐’†๐’, ๐’๐’†๐’‚๐’“๐’๐’†๐’“๐’”, ๐’‘๐’‚๐’“๐’•๐’๐’†๐’“๐’”, ๐’‚๐’๐’… ๐’๐’•๐’‰๐’†๐’“ ๐’”๐’•๐’‚๐’Œ๐’†๐’‰๐’๐’๐’…๐’†๐’“๐’” ๐’•๐’ ๐’”๐’‰๐’‚๐’“๐’† ๐’•๐’‰๐’†๐’Š๐’“ ๐’”๐’•๐’๐’“๐’Š๐’†๐’”, ๐’๐’†๐’˜๐’”, ๐’‡๐’†๐’‚๐’•๐’–๐’“๐’†๐’”, ๐’๐’‘๐’Š๐’๐’Š๐’๐’๐’”, ๐’‘๐’๐’†๐’Ž๐’”, ๐’‚๐’๐’… ๐’๐’•๐’‰๐’†๐’“ ๐’“๐’†๐’๐’‚๐’•๐’†๐’… ๐’˜๐’๐’“๐’Œ๐’” ๐’‡๐’๐’“ ๐’‘๐’–๐’ƒ๐’๐’Š๐’„๐’‚๐’•๐’Š๐’๐’ ๐’๐’ ๐‘ซ๐’†๐’‘๐‘ฌ๐’… ๐‘ช๐’‚๐’“๐’‚๐’ˆ๐’‚โ€™๐’” ๐’๐’‡๐’‡๐’Š๐’„๐’Š๐’‚๐’ ๐’˜๐’†๐’ƒ๐’”๐’Š๐’•๐’†๐’”. ๐‘จ๐’“๐’•๐’Š๐’„๐’๐’†๐’” ๐’Ž๐’–๐’”๐’• ๐’ƒ๐’† ๐˜„๐—ฟ๐—ถ๐˜๐˜๐—ฒ๐—ป ๐’Š๐’ ๐’‚๐’ ๐’†๐’…๐’Š๐’•๐’‚๐’ƒ๐’๐’† ๐’‡๐’๐’“๐’Ž๐’‚๐’• (๐’˜๐’Š๐’•๐’‰ ๐’‘๐’Š๐’„๐’•๐’–๐’“๐’†๐’”) ๐’‚๐’๐’… ๐’”๐’†๐’๐’• ๐’—๐’Š๐’‚ ๐’‘๐’“๐’Š๐’—๐’‚๐’•๐’† ๐’Ž๐’†๐’”๐’”๐’‚๐’ˆ๐’† (๐‘ท๐‘ด) ๐’‰๐’†๐’“๐’† ๐’๐’“ ๐’†๐’Ž๐’‚๐’Š๐’ ๐’‚๐’• ๐—ฝ๐—ฎ๐˜‚_๐—ฐ๐—ฎ๐—ฟ๐—ฎ๐—ด๐—ฎ@๐—ฑ๐—ฒ๐—ฝ๐—ฒ๐—ฑ.๐—ด๐—ผ๐˜ƒ.๐—ฝ๐—ต